Ter inleiding

De dichtkunst is in Nederland langzamerhand een zaak van geleide appreciatie geworden. Wie niet behoort tot een groepering, waarvan tenminste één hoofdman kunstoverheidsfunctionaris of een zeer goede vriend van een dergelijke functionaris is, zal zelden erkend worden als dichter, laat staan in aanmerking komen voor een prijs of een reisbeurs. Zijn en haar lot is meestal: doodgezwegen te worden!

Joh. C.P. Alberts, zelf gemeenlijk doodgezwegen (uitgezonderd door Jan de Hartog, die in het vaderland ook een te vaak doodgezwegene is, omdat hij de onbeschaamdheid gehad heeft zich een wereldfaam te verwerven buiten de permanente prijs- en subsidie-uitdelaars om!) vatte het plan op, om een daad van eenvoudige rechtvaardigheid te stellen, met het bundelen van gedichten van hen, die niet behoren tot het "Nederlands Bedrijfschap Poëzie", waarvan de verplichte contributie is: onderdanige hulde aan hen, die over de invloedrijkste relaties beschikken; leergierig luisteren naar wat de literatuur-professoren - die zelf veelal slechts middelmatige gedichten gepubliceerd hebben - op vergaderingen en door de microfoons verkondigen, op een toon alsof de Parnassus hun persoonlijk eigendom is; en tenslotte blijk van geschiktheid geven om een vriendje onder de vriendjes te zijn, dat wil zeggen: het juiste begrip hebben voor het, dat Bep Bas ophemelt, Bas Bep, Bos Bas en Bep, Bep weer Bos, en Bas ook weer Bos, enzovoorts.

Er is geschreven: "Wij achten de strijd van Alberts hopeloos. De kongsi zit daarvoor te goed in elkaar met op elke sleutelpositie ten departemente, in de jury's en in de tijdschriftredacties dezelfde vriendjes en vriendinnetjes!"

Dit is gezegd door de dichter A.J.D. van Oosten.

Misschien is de strijd toch niet zo hopeloos. En in elk geval is hij waard om gestreden te worden.

H.P. van den Aardweg

"(...) Ik heb ook eens protest aangetekend tegen de opname van drie gedichten van me in het bundeltje "Vrije Dichters", verzameld door Joh. C. P. Alberts. Daarin stonden gedichten van Alberts zelf, van mij dus, en van Wim Helsloot, Elisabeth Schuurman, Leen Hartog, H. de F. T., Joris van Klaveren, Netty Streef, Leo Pannekoek, C. M. Kok-de Haas, Inge Lievaart, Gerrit Ligthart, Paul Wolters, Henk Kohier, Sacha Nieboer, Tinie Brinkmann, Wim Gijsen, Hans Kroesen en Lydia Dalmijn. Niemand van hen was gevraagd of ze daarin wilden worden opgenomen, het was hun zelfs niet meegedeeld. Uit de inleiding van H. P. van den Aardweg bleek, dat het om "doodgezwegen dichters" ging, niet behorend tot het "Nederlands Bedrijfschap Poëzie", dus niet in aanmerking komend voor een prijs of een reisbeurs omdat zij geen vriendjes hadden in de kring van kunstoverheidsfunctionarissen. Een wat klagelijk bundeltje dus, waarin ik me slecht thuisvoelde, want de drie opgenomen gedichten waren gepubliceerd in mijn tweede bundel "De Kip van Egypte" in de bekende Windroos-reeks, en ik kreeg er de Anne Frankprijs voor, zonder ook maar een van de juryleden behalve van naam te kennen. Misbruik van pure onwetendheid dus, maar dat heeft mij indertijd toch niet geïnspireerd tot het aanroepen van de rechter. Ik heb er een lacherig stukje over geschreven."